Cinemarzenie

Cinemarzenie: Polki za granicą - Całkowite zaćmienie

czas trwania: 106 min.
gatunek: Biograficzny, Dramat
premiera: 28.03.1996 (Polska), 3.11.1995 (Świat)
produkcja: Belgia, Francja, Wlk. Brytania

reżyseria: Agnieszka Holland
scenariusz: Christopher Hampton
zdjęcia: Giorgios Arvanitis

muzyka: Jan A.P. Kaczmarek

obsada: Leonardo DiCaprio
David Thewlis
Romane Bohringer
Dominique Blanc
Andrzej Seweryn

w kinie Marzenie 26 lutego 2012 r.


Głośny film Angnieszki Holland z brawurową rolą Leonardo Di Caprio. Opowieść o burzliwej i niejednoznacznej przyjaźni dwóch słynnych francuskich poetów: Artura Rimbaud i Paula Verlaine'a.

"Całkowite zaćmienie" to nakręcona na podstawie młodzieńczej sztuki Christophera Hamptona historia związku, jaki łączył dwóch słynnych poetów francuskich: Paula Verlaine'a i Arthura Rimbauda, związku trudnego i wypełnionego brutalnością, iskrzącego od emocjonalnych napięć i osobowościowych sprzeczności. Obaj spodziewali się po nim bardzo wiele, a przyniósł im głównie rozczarowanie i destrukcję. We wrześniu 1871 r. Paul Verlaine, młody, lecz uznany już w Paryżu poeta, otrzymuje list z prowincji zawierający 8 wierszy niejakiego Arthura Rimbauda. Odpisuje mu natychmiast: "Wielka duszo, przyjeżdżaj do nas, jesteś wezwany, jesteś oczekiwany". Niebawem 16-letni Rimbaud, chłopczyna z Charleville w dziurawych butach i połatanej kapocie, przybywa do Paryża nie speszony bynajmniej swym ubóstwem. Przeciwnie - na każdym kroku podkreśla mocne przekonanie o własnej wartości, prowokując buńczuczną postawą do konfrontacji. Traktuje poezję jako narzędzie poznania prawdy, oderwania się od niedoskonałości świata. Bezlitosny sędzia zakłamanej rzeczywistości, ucieleśnienie wolności, nie ujarzmionej przez życiowe kompromisy, jest czystym buntem, odartym z romantyzmu i nieobliczalnym. Starszego o 10 lat Verlaine'a, człowieka majętnego, otoczonego społecznym szacunkiem, męża młodziutkiej Mathilde Maute de Fleurville, która niebawem ma mu urodzić dziecko, całkowicie podbija wielkość i dojrzałość talentu młodego buntownika, jego nonkonformistyczny stosunek do poezji i życia. Zakochawszy się w wierszach Rimbauda, przyrzeka mu pomoc. Nie wie jeszcze, że wkrótce ów protegowany odmieni całkowicie jego życie, stając się jego "wielkim, promiennym grzechem". Pobyt Rimbauda w mieszczańskim domu Fleurville'ów nie trwa długo. Zuchwały młodzik doprowadza do pasji ojca Mathilde, i tak mającego już dosyć awantur zięcia i jego pasożytniczego trybu życia. Verlaine znajduje Arthurowi mieszkanko na mansardzie, wprowadza w kręgi artystycznej cyganerii Paryża, która przy bezkompromisowym przybyszu wydaje się nudna i konwencjonalna. Verlaine nie potrafi jednak oprzeć się urokowi młodego efeba i zostaje jego kochankiem. Ale nękany wyrzutami sumienia, rozdarty między stabilnym światem mieszczańskiego szczęścia a samobójczą pokusą zatracenia się w żywiole namiętności, pogrąża się w pijaństwie. Znęca się nad Mathilde fizycznie i psychicznie, uciekając od niej i wracając, przechodząc od czułości do okrucieństwa, od miłości od obrzydzenia. Obaj poeci wyjeżdżają do Brukseli, skąd po krótkim czasie przenoszą się do Londynu. Żyją w nędzy, palą haszysz, piją, nieustannie walcząc ze sobą i nie mogąc obyć się bez siebie. Pewnego dnia Verlaine otrzymuje list od adwokata żony, jak dotąd wiernej i cierpliwej, w którym domaga się ona rozwodu. Odrzucony przez Mathilde, dręczony przez Rimbauda, Verlaine znów udaje się do Brukseli. Kupuje pistolet za zamiarem popełnienia samobójstwa. Na drwiny i obrazę kochanka, który przyjeżdża w ślad za nim, odpowiada strzałem i rani go w rękę. Aresztowany przez belgijską policję, oskarżony dodatkowo o sodomię, zostaje skazany na dwa lata więzienia. Rimbaud wraca do rodzinnej wsi, oddaje się pisaniu. Ale coraz słabsza jest jego wiara, że poezja doprowadzi go do absolutu. W wieku 21 lat pożegna się z nią ostatecznie i aż do śmierci w 1891 r. nie napisze już niczego. W snach nawiedza go stale hipnotyzujący krajobraz afrykańskiej pustyni. Postanawia tam dotrzeć.